Tot de mist is opgetrokken.

image

“Vannacht vorst aan de grond. Morgen overdag zonnige perioden. In de ochtend lokaal kans op mistbanken.”
Komt de weerman met dit soort voorspellingen, dan is het zaak de volgende dag vroeg op pad te zijn.
De meidoornstruikjes waren me al eerder opgevallen vanwege het fraaie lijnenspel van de nog kale vertakking. Maar, vluchtig gezien vanuit de auto in het voorbijgaan, dichten we het landschap soms een schoonheid toe, die nogal eens tegenvalt wanneer we uitstappen en met wat meer aandacht kijken.
De rommelige resten van een recentelijk gerooid bos in de achtergrond waren hier niet echt een verrijking. Nu, met de aangekondigde mist, moesten we nog maar eens een kijkje nemen. En jawel, prima sfeer.
We prikken het statief stevig in de grond. De 24 – 70 lens geeft hier voldoende speelruimte i.v.m. de te maken composities. Draadontspanner. ISO laag en diafragma klein, want we willen de vertakking lekker scherp en hoe minder ruis hoe beter. Standpunt kiezen en beelduitsnede bepalen. Spiegel omhoog en belichten. (In dit geval 5 sec.) En de basis voor de foto is daar.
Zo onderzoeken we al fotograferend ons onderwerp. Wat naar links, naar rechts, wat verder weg, wat hoger, wat lager. Staand beeld, liggend beeld. Diafragma wat verder open. En dat allemaal tot de mist is opgetrokken.
Tijdens de nabewerking blijkt kleur niet veel toe te voegen, sterker, omzetting in zwart wit versterkt het grafische karakter van dit beeld. En door het vierkant aan te snijden, bevalt de compositie me ook beter.

Ruimtevaartuig.

Het is echt niet in woorden en ook niet in beelden te communiceren wat er door je heen gaat, wanneer er op een avond zo’n massieve spreeuwenwolk als een enorm ruimteschip op ooghoogte op je afkoerst, en de griendbrede slagschaduw even later over je heen schuift.

Dat zijn de momenten waarop er geschiedenis wordt geschreven. Die vergeet je nooit meer.

Spreeuwen zwermen uit.

Dat je op tijd bent om het uitvliegen ’s morgens mee te maken, weet je wel op grond van ervaringen opgedaan in de voorbije dagen.

Waar in de griend de spreeuwen de nacht hebben doorgebracht hoor je ook snel genoeg. Dat is overigens niet altijd de plek waar ze de avond ervoor zijn ingevallen. Maar een aanzwellend gekwetter laat er geen twijfel over bestaan waar ze zich bevinden.

Dan is het nog niet vanzelfsprekend dat ze vandaar uit ook de nieuwe dag tegemoet vliegen. Het gebeurt maar al te vaak dat een roofvogel onvoorspelbare ontwikkelingen op gang brengt. Soms met niet verwachte spannende visuele consequenties. Maar het komt ook voor dat de spreeuwen er zelf voor lijken te kiezen de griend vanuit een voor hun gunstiger gelegen positie te verlaten. Wanneer het oorverdovende gekwetter ineens stilvalt, is dat het teken dat ze gaan opvliegen.

En soms, gelukkig, wanneer je intuitie je niet in de steek heeft gelaten, valt het allemaal op z’n plaats en sta je op de juiste plek en kijk je door de juiste lens.

HVDO201411130003 HVDO201411130002-2 HVDO201411130005-2

Kijkcijfers. (Voor wat ze waard zijn.)

Meest bekeken. Best bekeken.

Hier twee foto’s uit mijn FLICKR Photostream die elk op eigen wijze anderen ter inspiratie hebben gediend.

Dit reebokje, fris, attent, vitaal, nog een laatste achteloze blik over de schouder alvorens definitief op te gaan in de sprookjesachtige boekweit, als een metafoor van weemoed, heeft een plek gevonden in het wereldje van vooral jeugdige beeldbloggers. En is inmiddels meer dan 66000 keer geknipt en geplakt.

Reebbokje in boekweit

Dit imponerend edelhert, demonstratief het beeld binnen stappend, werd het beginpunt van een intensief en individueel schilder avontuur. Na lang en aandachtig kijken, veel wikken en wegen, weghalen en weer toevoegen resulteerde deze bewonderenswaardige benadering in een zeer doorwrochte persoonlijke interpretatie.

Foto 21-09-11 16 18 57