Ode aan de onbekende boer.

De visuele verwarring, de schijnbare onoverzichtelijkheid doet hier zijn werk. De koeien deinzen er voor terug en ik blijf maar kijken.

Deze snapshots van fragmenten van de omheining van een bergweitje tonen het resultaat van een proces dat al jaren speelt en nog steeds niet ten einde lijkt.
Met voorhanden zijnde materialen is geknoopt, gevlochten, gebogen of zijn met spijkers en krammen elementen aan elkaar bevestigd.

Draad is roestig, hout is verweerd en de stro touwtjes hebben een opvallend kleurtje.

Maar wat echt telt zijn de eigenschappen die een passende indeling van de ruimte tussen de paaltjes mogelijk maken, en die er toe bijdragen dat het geheel blijft staan.

We vermoeden overwegingen, zien het gevolg van de uiteindelijke keuzes.

Wat te doen met het stuk draad dat nog rest? De roestige spijker die geen functie meer heeft? Moet er nu gehandeld worden of kijken we het nog even aan?

Draagt de draad het paaltje of het paaltje de draad? Of houden ze elkaar overeind.

Land art in optima forma.